Zes uur achtenvijftig. Een dik kwartier te vroeg voor de reeds te vroege wekker, want de avonden zijn te lang en de nachten te fantasierijk.
TokTokTok. Huh? Klopt er iemand? TokTokTokTok. Mielekuu, wie klopt er nu zo vroeg op de deur? Voor Sinterklaas is het nog te vroeg op het jaar en ik ben wel verliefd, maar mijn hart klopt zelden zo luid, laat staan zo houterig.
De droombeelden ontsluieren terwijl ik mijn linker oog moeizaam opentrek. Mijn rechter komt altijd wat achter, wellicht omdat mijn ogen de neiging hebben mijn politieke mening te volgen.
TokTokTokTok. ’t Is niet waar hé! ’t Is dat Klootzakske weer! Ik ben nu helemaal wakker en weet vanwaar de te vroege en verkeerd georiënteerde klop vandaan komt. Klootzakske!
Gisteren en de dag ervoor noemde hij – of het is misschien een zij, sla me dood, ik zou het niet weten – nog geen Klootzakske maar gewoon Rotbeest. En vorige week was hij bekend onder het pseudoniem Rare Vogel maar zijn echte naam was John Doe.
Sta me toe een stapje terug te keren in de tijd, want ik begrijp dat je als lezer het hele verhaal wil.
We spreken anno hetzelfdejaaralsdit maar dan een week of 2 geleden.
Ik had toen een buitenmuur aan mijn huis. Die muur heb ik nog steeds, edocht daar gaat het hier niet om. De muur was, net zoals de overgrote meerderheid van buitenmuren aan deze halfbewoonbare werfkast, half afgewerkt: De oude stenen waren bekleed met een dikke laag gevelisolatie. Van de soort die piept als je er schuim op smeert. Vandaar de naam piepschuim. De muur was, en is nog steeds, grijs en saai.
Op die bewuste dag trok ik, zoals steeds licht vrolijk en met enige bed-terugkeerdrang, met een zwier het gordijn van mijn slaapkamer open. Het moet gezegd worden dat de blik uit het slaapkamerraam een uitstekend uitzicht geeft op de bewuste muur. En op het plat dak onder het raam. Iets anders dan anders was de berg isomo-bolletjes op dat dak. (Voor de aandachtige lezer geef ik graag wat meer uitleg: isomo is de welbekende benaming voor piepschuim, ook al weet ik niet waarom ze een isolatiemateriaal zo een niet-woke naam zouden geven. Of deze nu ‘omo is of niet, dat maakt toch niet uit? Bovendien durven sommigen het geëxpandeerd polystyreen noemen, wat een al even grote schande is! Niemand heeft zich te moeien met het feit dat het materiaal poly is. Liefde is universeel en heeft zeker geen nood aan de morele druk om te expanderen!)
Ik wijk af. Een berg gevelisolatiebolletjes dus. En daartussen een berg glaswol.
Mijn blik volgde de muur verbaasd naar boven om net onder de rand een mooi rond gat te ontdekken, groot genoeg om een zeer klein tennisballetje door te duwen. Misschien zijn er andere ballen die aan de vereiste afmetingen voldoen, maar een golfbal zou te klein zijn.
“Ja lap” dacht ik en zag al meteen een muizen- of ratteninvasie door mijn gedachten schieten.
Ladder op, dak op, terug naar beneden, onderbroek en broek aan, ladder weer op en gaan koekeloeren met het lichtje van mijn GSM. Een holte. Tussen de muur en de dakbalk en zo groot als een kleine kip. Ook hier moet gezegd worden dat een kalkoen of Mechelse Koekoek te groot zouden zijn voor de vergelijking, en een krielkip te klein. Plukken dakisolatie schaamteloos weggerukt. Maar geen spoor van muizen of ratten, ook geen obligatoire keutels. Zoals dat kan gebeuren, moest ik toen gaan werken.
Bij het avondeten diezelfde dag, hoorde ik plots geruk en gewriemel en zag door het dakvenster boven me de plukken isolatie in het rond vliegen. “Nu heb ik hem!” dacht ik stilletjes terwijl ik snel de camera op de GSM aanklikte en rustig de ladder op kroop, de lens op het gat gericht.
Zo snel als de bliksem kwam er een kopje tevoorschijn en een ongedefinieerd gevleugeld beest knalde met een zwierige vlucht de geluidsbarrière door van muur tot bos. Maar ik had ‘m op camera en bovendien kreeg ik de volgende dag het genoegen hem beter te aanschouwen bij een nieuwe uitbraak. Een grote bonte specht! Echt!
In mijn gevel tedju!
Het is geweten: ik ben vogelliefhebber. Ik bouw kauwenkasten in de plaats van mijn schoorstenen en jaag de katten van de buren de stuipen op het lijf als ze in de buurt van het broedende roodborstje komen. Ik zou hier ook nog iets anders over vogelen kunnen schrijven, maar dat pad gaan we niet op!
Vogelliefhebber zijn is één ding, een specht die – notabene in de herfst – een nestholte wil bouwen in mijn dak, dat gaat me een stap te ver. Rotbeest!

De actie was duidelijk: meteen dat gat dichtproppen met isolatie en toe spuiten met PU-schuim. Yes!
Niet yes dus. De dag erna besloot het rotbeest een nieuw gat te maken, zo’n tien centimeter onder het vorige. En er meteen weer een comfortabel nestje van te maken.
En zo gebeurde het dus dat ik nog voor het krieken van de haan wakker gemaakt werd door het smeerlappeke dat het geniale idee had even op een dakbalk te trommelen alsof hij heer en meester van deze woning was!
Ondanks het feit dat mijn lief een lekker potje soep ging maken, besloot ik te doen wat iedereen zou doen: meneer wil een nest? Meneer krijgt een nest! Met wat schragen, een stevig gedroogde olmenstam en de kettingzaag, ging ik meteen aan de slag. Ik zaagde en kapte alsof het een lieve lust was! De schaafsels en brokken hout vlogen rond mijn oren als vlokken uit een sneeuwkanon. In één twee drie (uren wel te verstaan) had ik de ultieme spechtenkast gebouwd. Dikke wanden, een ruwe voorkant met onafgewerkt gat, enfin, een lust voor het oog en voor iedere NORMALE specht.
Nipt voor de soep, spoot ik het tweede gat dicht en hing de kersverse kast ervoor. Ik had net geen tijd om een vloertapijtje met “Welkom Klootzakske” op te hangen, maar veronderstelde dat dit geen probleem zou vormen.
De soep van mijn lief was lekker en ik smulde er een paar dagen van. Van de soep, uiteraard.
Bij mijn veel latere terug-thuiskomst, stelde ik het volgende vast:
Eén: de opening van het Spechtenparadijs was open gemaakt! Eureka (van korte duur)!
Twéé: onder het huis zat er een mooi rond gat ter grootte van een kleine tennisbal in de gevelisolatie met daarachter een mooie holte en eronder een mooie opkuisberg isolatiebrol!
Het is de schuld van de regering. Met al die regeltjes tegenwoordig! Je moet al eerst een werfkast plaatsen en laten keuren voor je aan permanente bewoning kan denken. Bovendien zijn de isolatienormen voor vogels echt niet meer normaal. Waar gaat de wereld naartoe als ook spechten die strenge norm moeten halen? Straks zit mijn huis vol ventilatiekanalen!
Klootzakskes zijn het! Allemaal!